محیط زیست و زمین

آیا ابرنواخترها باعث انقراض مگالدون از روی زمین شدند؟

براساس یک مطالعه جدید دانشمندان می گویند که یک سری انفجارهای ابرنواخترها که نسبتا نزدیک به زمین بودند سبب انقراض مگالدونها (Megalodon) شدند. 

به گزارش تاپ دیجیت و به نقل از نیواطلس، برای میلیون ها سال، یک کوسه درنده و به اندازه یک اتوبوس به عنوان بزرگترین شکارچی اقیانوس بود. اما حدود ۲٫۶ میلیون سال پیش آنها به طرز مشکوکی ناپدید شدند و هیچ کس واقعا نمی داند که چرا؟ پس چه چیزی می تواند که یک کوسه ۱۵ متری را از بین ببرد؟ براساس یک مطالعه جدید دانشمندان می گویند که یک سری انفجارهای ابرنواخترها که نسبتا نزدیک به زمین بودند سبب انقراض مگالدون ها شدند.

مگالدونها اغلب به عنوان قربانیان تغییرات آب و هوایی شناخته میشوند. همانطور که از دوره پلیوسن تا پلئیستوسن انقراضهایی رخ داد و تعدادی از مگافونای دریایی را از بین برد. یکی از نظریههای پیشرو یخبندانهای دوران یخچالی را عامل این انقراض میداند. این نظریه تا حدودی درست به نظر میرسد اما شواهد آن کافی نیستند. بعضی مطالعات نشان دادند که مگالدونها در سراسر سیاره بیش از حد گسترده بوده اند. برخی ایده های دیگر نشان می دهد که کاهش منابع غذایی را عامل انقرا می دانند (بیشتر بخوانید: ۱۰ هیولای دریایی منقرض شده و مربوط به ماقبل تاریخ).

اما در یک مطالعه جدید، که توسط محققان دانشگاه کانزاس (Kansas)، دانشگاه فدرال سائوکارلوس (São Carlos) و دانشگاه فدرال ABC انجام شده ایده دیگری بر اساس شواهد مستقیم مطرح شده است. به گفته آنها علت انقراض می تواند در ستاره ها باشد.

هنگامی که یک ستاره بزرگ به اندازه کافی بزرگ میشود، به عنوان یک ابرنواختر منفجر شده و مواد تشکیل دهنده آن به همراه موجهایی از انرژی در کیهان پخش میشوند. اگر این انفجارها در نزدیکی زمین اتفاق بیافتند، سیاره تحت نفوذ ذرات پر انرژی قرار میگیرد که می تواند اثرات ویران کننده ای روی جانداران ایجاد کند.

در حالی که چنین رویدادهایی روی زمین نسبتا نادر هستند، مطالعات اخیر شواهدی را نشان می دهند که با مرز پیلوسن-پلیستوسن همخوانی دارد. رسوبات دریایی قدیمی غلظت بالایی از ایزوتوپهای آهن ۶۰ را نشان می دهد که نشان دهنده امواج ابرنواختر است.

آدریان ملوت (Adrian Melott) نویسنده و سرپرست این مطالعه میگوید: از آنجایی که آهن ۶۰ رادیواکتیو با زمین تشکیل شده وجود آن زمان زیادی طول خواهد کشید از اینرو آین ایزوتوپ از فضا به زمین آمده است. بحث های زیادی در مورد اینکه آیا فقط یک انفجار ابرنواختر بوده یا زنجیره ای از آنها، وجود دارد. وی اضافه می کند: من ترکیب هر دو را دوست دارم زنجیره ای از ابرنواخترها به همراه یک ابرنواختر نزدیک و قدرتمند. اگر بر رسوبات ۲٫۶ میلیون سال پیش نگاه کنید مقدار بسیار زیادی آهن ۶۰ مشاهده خواهید کرد اما در رسوبات ۱۰ میلیون سال پیش این ایزوتوپ پسیار پراکنده و کم است. 

ایزوتوپهای آهن ۶۰ بی ضرر هستند ولی در کنار ذرات سنگینی به نام میون (muons) وارد زمین شدند که میتوانند در تعداد بالا به شدت خطرناک باشد. آنها از همه چیز عبور می کنند، اما گاهی اوقات با ماده ارتباط برقرار می کنند که می توانند باعث جهش و ابتلا به سرطان در سلول های زنده شوند.

یک ابرنواختر در نزدیکی زمین می تواند مقدار میونها را افزایش دهد که به نوبه خود باعث افزایش آسیب به موجودات زنده زنده خواهد بود. از آنجایی که این یک بازی اعداد است موجودات بزرگتر احتمال بیشتری برای ابتلا به جهش ها دارند، که براساس این واقعیت ساده سلول های بیشتری برای ارتباط با میون ها وجود خواهند داشت (بیشتر بخوانید: انفجار آتش‌فشان عامل بزرگترین انقراض گروهی در تاریخ زمین).

ملوت می گوید: هنگامی که امواجی از اشعه های کیهانی به زمین می رسند تعداد کمی از آنها اثری ندارند اما وقتی که تعداد آنها بسیار بزرگ باشد انرژی آنها بسیار بالا خواهد بود که باعث افزایش سرطان و آثار بیولوژیکی خواهند بود. طبق برآورد ما برای جانداری به اندازه انسان میزان سرطان حدود ۵۰ درصد خواهد بود بنابراین هرچه اندازه بالا میرود احتمال سرطان بیشتر می شود. این مورد باعث می شود که مگالدونها در معرض آسیب پذیری قرار گیرند. اندازه بزرگ آنها و زندگی در قسمت کم عمق اقیانوس باعث می شود که آنها در خط آتش میونها قرار گیرند.

امتیاز کاربران: 4.35 ( 1 رای)

برچسب ها

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا
بستن

Adblock رو غیر فعال کنید

بخشی از درآمد سایت با تبلیغات تامین می شود لطفا با غیر فعال کردن ad blocker از ما حمایت کنید